ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΙΛΙΑΝΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΧΑΪΜΕ ΣΒΑΡΤ

  Ο Χάιμε Σβαρτ γεννήθηκε στη Χιλή. Είναι μόνιμος κάτοικος Ελλάδας διωγμένος από τη Χιλή από τη χούντα του Πινοσέτ. Με όνειρα για λευτεριά και δικαιοσύνη συνεχίζει να αγωνίζεται και να γράφει ποίηση.

Πόλεμος
 Ένας αποχαιρετισμός…
 ένας αποχωρισμός για πάντα;…
Να πηγαίνεις μακριά… 
πολύ μακριά από τη γη σου…
να αφήνεις την πατρίδα σου μέσα
στην καταστροφή και τους
φονικούς βομβαρδισμούς…
είναι ο Πόλεμος!... 
είναι ο Πόλεμος!...
παιδιά γυμνά να τρέχουν μέσα στα ναρκοπέδια…
άντρες και γυναίκες ολόγυμνοι
μπροστά στον τρόμο του Πολέμου…
είναι τα Ναπάλμ…
μέσα στους ορυζώνες του Βιετνάμ
που έχουν ήδη ανθίσει…
είναι οι εύφλεκτες βόμβες…
είναι οι βόμβες εμπρησμού που
εκτοξεύουν απ’ τους ουρανούς
δαίμονες με φτερά αμερικάνοι και γάλλοι…
είναι ο Πόλεμος… 
είναι ο τρόμος του πολέμου…
είναι ο πόνος μπροστά σε τόση ατιμωρησία…
είναι η σπαρακτική κραυγή μιας
μάνας που χάνει το παιδί της
σ’ αυτό τον άδικο Πόλεμο…
Είναι ο τρόμος που σπέρνει ένας
άγνωστος στρατιωτικός, 
που λέγεται
Φράνκο ενάντια σ’ ένα λαό που
λέγεται Ελπίδα…
Είναι η Γκέρνικα που μας φωνάζει
πάνω απ’ τις συνειδήσεις μας…
ο Πόλεμος είναι μια σκληρή
πραγματικότητα στη διάρκεια
όλης της
ανθρώπινης ζωής;…
εμείς θα ψάξουμε γι αυτή την
ακατάδεκτη κόρη που λέγεται
Ειρήνη…
πόσο την αγαπούμε … 
απόμακρη κόρη…
αχ εμείς που τόσο παλεύουμε για
την Ειρήνη…
τόσο στην Κολομβία…   
όσο στη Μέση Ανατολή…
αχ εμείς που τόσο την ψάχνουμε…
μόνο Ειρήνη και πάλι Ειρήνη…
Όχι στον τρόμο του Πολέμου…
εμείς που τόσο αγωνιζόμαστε για
την Ειρήνη και είδαμε μόνο άλογα
κομματιασμένα από τις βόμβες…
κτίρια τελείως κατεστραμμένα
στη Δαμασκό…
εμείς που τόσο ψάχνουμε την
απόμακρη κόρη της Ειρήνης…
εμείς που κάθε μέρα βλέπουμε να
πεθαίνουν πνιγμένα στο Αιγαίο
και
στη Μεσόγειο χιλιάδες
ανυπεράσπιστα παιδιά, 
μανάδες που
ψάχνουν τα παιδιά τους μέσα στα
κύματα της θάλασσας…
αχ θάλασσα… 
αχ αιώνιο πέλαγος
πληγωμένο επέστρεψέ μας
ζωντανούς
τόσους σύριους πνιγμένους σ’
αυτές τις κατεστραμμένες ακτές 
της Ελλάδας. 
Λέσβος πατρίδα ποιητών
και ωραίας ποίησης…
νησί της αλληλεγγύης… ανάμεσα
στους φτωχούς και σ’ αυτούς που
υποφέρουν…
εμείς που αγαπούμε αυτή την
πολυπόθητη Ειρήνη…
Την αυγή και με τ’ αστέρια στο
καθημερινό τους ξύπνημα… 
δε θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε
για την Ειρήνη…
Πάντα για τη Ζωή πάντα για την
Ειρήνη ενάντια στον Πόλεμο.

Μετάφραση: Άννα Καράπα 

Πατήστε ? για συντομεύσεις πληκτρολογίου.

Στο Αιγαίο

Στο Αιγαίο τα καράβια εξοκείλουν
ανάμεσα στους υφάλους της ακτής της νήσου Τήνου…
όλα τα σκεπάζει η καταχνιά…
περνούν οι αιώνες
και η αγάπη μας ποτέ δεν θα τελειώσει έτσι…
«εμείς, αυτοί του τότε… δεν είμαστε πια οι ίδιοι» έλεγε
ο Ποιητής…
Περιδιαβαίνοντας σε άγνωστα μονοπάτια, διασχίσαμε κοιλάδες
και βουνά…
στο νησί της Χίου…
δέντρα που αιμορραγούσαν, πληγωμένα θανάσιμα
όλη η Ελλάδα στις φλόγες…
καίγονται τα πιο όμορφα δάση της Δημιουργίας…

Ο Υμηττός, ο Παρνασσός.. καίγονται τελείως
μια τεράστια πίκρα με πνίγει…
όπως και η αγάπη σου που έφυγε…
τα αγκάθια και τα κρίνα δε θα γυρίσουν πια στους κατεστραμμένους
κήπους μας…
οι θάλασσες θα γίνουν ο τάφος χιλιάδων ξεπατρισμένων απ’ τους πολέμους..
από αυτό το εφήμερο ζεστό καλοκαίρι μόνο εσύ μου απόμεινες…
στο βάθος φαίνεται η Καστέλα και ο ήλιος που φεύγει φλεγόμενος…
το λιμάνι του Πειραιά κρύβει τις τελευταίες καλοκαιρινές ακτίνες του ήλιου…
πού θα πάει ο ήλιος;

Μετάφραση: Άννα Καράπα 

 
 

ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΙΛΙΑΝΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΧΑΪΜΕ ΣΒΑΡΤ

  Ο Χάιμε Σβαρτ γεννήθηκε στη Χιλή. Είναι μόνιμος κάτοικος Ελλάδας διωγμένος από τη Χιλή από τη χούντα του Πινοσέτ. Με όνειρα για λευτεριά και δικαιοσύνη συνεχίζει να αγωνίζεται και να γράφει ποίηση.

Πόλεμος
 Ένας αποχαιρετισμός…
 ένας αποχωρισμός για πάντα;…
Να πηγαίνεις μακριά… 
πολύ μακριά από τη γη σου…
να αφήνεις την πατρίδα σου μέσα
στην καταστροφή και τους
φονικούς βομβαρδισμούς…
είναι ο Πόλεμος!... 
είναι ο Πόλεμος!...
παιδιά γυμνά να τρέχουν μέσα στα ναρκοπέδια…
άντρες και γυναίκες ολόγυμνοι
μπροστά στον τρόμο του Πολέμου…
είναι τα Ναπάλμ…
μέσα στους ορυζώνες του Βιετνάμ
που έχουν ήδη ανθίσει…
είναι οι εύφλεκτες βόμβες…
είναι οι βόμβες εμπρησμού που
εκτοξεύουν απ’ τους ουρανούς
δαίμονες με φτερά αμερικάνοι και γάλλοι…
είναι ο Πόλεμος… 
είναι ο τρόμος του πολέμου…
είναι ο πόνος μπροστά σε τόση ατιμωρησία…
είναι η σπαρακτική κραυγή μιας
μάνας που χάνει το παιδί της
σ’ αυτό τον άδικο Πόλεμο…
Είναι ο τρόμος που σπέρνει ένας
άγνωστος στρατιωτικός, 
που λέγεται
Φράνκο ενάντια σ’ ένα λαό που
λέγεται Ελπίδα…
Είναι η Γκέρνικα που μας φωνάζει
πάνω απ’ τις συνειδήσεις μας…
ο Πόλεμος είναι μια σκληρή
πραγματικότητα στη διάρκεια
όλης της
ανθρώπινης ζωής;…
εμείς θα ψάξουμε γι αυτή την
ακατάδεκτη κόρη που λέγεται
Ειρήνη…
πόσο την αγαπούμε … 
απόμακρη κόρη…
αχ εμείς που τόσο παλεύουμε για
την Ειρήνη…
τόσο στην Κολομβία…   
όσο στη Μέση Ανατολή…
αχ εμείς που τόσο την ψάχνουμε…
μόνο Ειρήνη και πάλι Ειρήνη…
Όχι στον τρόμο του Πολέμου…
εμείς που τόσο αγωνιζόμαστε για
την Ειρήνη και είδαμε μόνο άλογα
κομματιασμένα από τις βόμβες…
κτίρια τελείως κατεστραμμένα
στη Δαμασκό…
εμείς που τόσο ψάχνουμε την
απόμακρη κόρη της Ειρήνης…
εμείς που κάθε μέρα βλέπουμε να
πεθαίνουν πνιγμένα στο Αιγαίο
και
στη Μεσόγειο χιλιάδες
ανυπεράσπιστα παιδιά, 
μανάδες που
ψάχνουν τα παιδιά τους μέσα στα
κύματα της θάλασσας…
αχ θάλασσα… 
αχ αιώνιο πέλαγος
πληγωμένο επέστρεψέ μας
ζωντανούς
τόσους σύριους πνιγμένους σ’
αυτές τις κατεστραμμένες ακτές 
της Ελλάδας. 
Λέσβος πατρίδα ποιητών
και ωραίας ποίησης…
νησί της αλληλεγγύης… ανάμεσα
στους φτωχούς και σ’ αυτούς που
υποφέρουν…
εμείς που αγαπούμε αυτή την
πολυπόθητη Ειρήνη…
Την αυγή και με τ’ αστέρια στο
καθημερινό τους ξύπνημα… 
δε θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε
για την Ειρήνη…
Πάντα για τη Ζωή πάντα για την
Ειρήνη ενάντια στον Πόλεμο.

Μετάφραση: Άννα Καράπα 

Πατήστε ? για συντομεύσεις πληκτρολογίου.

Στο Αιγαίο

Στο Αιγαίο τα καράβια εξοκείλουν
ανάμεσα στους υφάλους της ακτής της νήσου Τήνου…
όλα τα σκεπάζει η καταχνιά…
περνούν οι αιώνες
και η αγάπη μας ποτέ δεν θα τελειώσει έτσι…
«εμείς, αυτοί του τότε… δεν είμαστε πια οι ίδιοι» έλεγε
ο Ποιητής…
Περιδιαβαίνοντας σε άγνωστα μονοπάτια, διασχίσαμε κοιλάδες
και βουνά…
στο νησί της Χίου…
δέντρα που αιμορραγούσαν, πληγωμένα θανάσιμα
όλη η Ελλάδα στις φλόγες…
καίγονται τα πιο όμορφα δάση της Δημιουργίας…

Ο Υμηττός, ο Παρνασσός.. καίγονται τελείως
μια τεράστια πίκρα με πνίγει…
όπως και η αγάπη σου που έφυγε…
τα αγκάθια και τα κρίνα δε θα γυρίσουν πια στους κατεστραμμένους
κήπους μας…
οι θάλασσες θα γίνουν ο τάφος χιλιάδων ξεπατρισμένων απ’ τους πολέμους..
από αυτό το εφήμερο ζεστό καλοκαίρι μόνο εσύ μου απόμεινες…
στο βάθος φαίνεται η Καστέλα και ο ήλιος που φεύγει φλεγόμενος…
το λιμάνι του Πειραιά κρύβει τις τελευταίες καλοκαιρινές ακτίνες του ήλιου…
πού θα πάει ο ήλιος;

Μετάφραση: Άννα Καράπα 

 
 

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΟΥ

        Η Νίκη Πολίτου γεννήθηκε στην Αθήνα από γονείς Κωνσταντινουπολίτες. Μετά το γυμνάσιο εργάστηκε ως λογίστρια. Παράλληλα σπούδασε ξένες γλώσσες: γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά και ιταλικά. Πτυχιούχος πλέον της Γαλλικής και Αγγλικής φιλολογίας εργάστηκε επί μακρόν ως καθηγήτρια ξένων γλωσσών και ως μεταφράστρια. Από νεαρή ηλικία εκδήλωσε την κλίση της για τη λογοτεχνία και ιδιαίτερα για την ποίηση. Επίσημα εμφανίστηκε στα γράμματα το 1993 με την ποιητική συλλογή "Διαχρονικά κι εφήμερα". Έκτοτε έχει εκδώσει δεκαοχτώ ποιητικές συλλογές εκ των οποίων οι πέντε είναι συλλογές Χάι-Κου.
       Παράλληλα ασχολήθηκε και με τη μετάφραση λογοτεχνικών κειμένων. Είχε επανειλημμένως τιμηθεί και βραβευθεί για το έργο της. Ήταν μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Πανελλήνιας Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Πέθανε πριν από μερικά χρόνια στην Αθήνα. 

Ο στρατιώτης 

Αμούστακος στρατιώτης το όπλο του γεμίζει, 
αγνάντια του το στρέφει τ' αδέρφια του θερίζει. 
Το βλέμμα του ανάμικτα νεκρά κορμιά αγκαλιάζει, 
αγνάντι μα και πλάι του κι η Άνοιξη ...οργιάζει! 

Της μάνας συλλογάται την άσκοπη θυσία, 
στο σπλάχνο της να δώσει μι' ανέφελη πορεία, 
που πριν χαρεί το πρώτο ερωτικό του σκίρτημα 
θύτης και θύμα τάχτηκε σε πολέμου μήνυμα. 

Στης φύσης την ανεμελιά, στον μυροβόλο αγέρα, 
αυτό με θάνατο μεθά στου Άρη τη σκακιέρα. 
Στο στόχαστρό του αδιάφορα τ' αδέρφι του σκοπεύει. 

Άλογο σφαιροβόλημα κι η σκέψη τον παιδεύει: 
Να 'ναι μοιραία η στιγμή απ' το βόλι που σιμώνει; 
Κι αλίμονο δεν έμαθε ποιον και για ποιον σκοτώνει! 

 

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΟΥ

        Η Νίκη Πολίτου γεννήθηκε στην Αθήνα από γονείς Κωνσταντινουπολίτες. Μετά το γυμνάσιο εργάστηκε ως λογίστρια. Παράλληλα σπούδασε ξένες γλώσσες: γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά και ιταλικά. Πτυχιούχος πλέον της Γαλλικής και Αγγλικής φιλολογίας εργάστηκε επί μακρόν ως καθηγήτρια ξένων γλωσσών και ως μεταφράστρια. Από νεαρή ηλικία εκδήλωσε την κλίση της για τη λογοτεχνία και ιδιαίτερα για την ποίηση. Επίσημα εμφανίστηκε στα γράμματα το 1993 με την ποιητική συλλογή "Διαχρονικά κι εφήμερα". Έκτοτε έχει εκδώσει δεκαοχτώ ποιητικές συλλογές εκ των οποίων οι πέντε είναι συλλογές Χάι-Κου.
       Παράλληλα ασχολήθηκε και με τη μετάφραση λογοτεχνικών κειμένων. Είχε επανειλημμένως τιμηθεί και βραβευθεί για το έργο της. Ήταν μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Πανελλήνιας Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Πέθανε πριν από μερικά χρόνια στην Αθήνα. 

Ο στρατιώτης 

Αμούστακος στρατιώτης το όπλο του γεμίζει, 
αγνάντια του το στρέφει τ' αδέρφια του θερίζει. 
Το βλέμμα του ανάμικτα νεκρά κορμιά αγκαλιάζει, 
αγνάντι μα και πλάι του κι η Άνοιξη ...οργιάζει! 

Της μάνας συλλογάται την άσκοπη θυσία, 
στο σπλάχνο της να δώσει μι' ανέφελη πορεία, 
που πριν χαρεί το πρώτο ερωτικό του σκίρτημα 
θύτης και θύμα τάχτηκε σε πολέμου μήνυμα. 

Στης φύσης την ανεμελιά, στον μυροβόλο αγέρα, 
αυτό με θάνατο μεθά στου Άρη τη σκακιέρα. 
Στο στόχαστρό του αδιάφορα τ' αδέρφι του σκοπεύει. 

Άλογο σφαιροβόλημα κι η σκέψη τον παιδεύει: 
Να 'ναι μοιραία η στιγμή απ' το βόλι που σιμώνει; 
Κι αλίμονο δεν έμαθε ποιον και για ποιον σκοτώνει! 

 

ΑΡΓΥΡΗΣ ΜΑΡΝΕΡΟΣ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Ο Αργύρης Μαρνέρος γεννήθηκε στο Δοξάτο της Δράμας. Τέλειωσε το γυμνάσιο του χωριού του το 1960 και την άλλη χρονιά -σχεδόν με το πρώτο μεταναστευτικό κύμα- φεύγει για τη Δυτ. Γερμανία. Δουλεύει σε διάφορα εργοστάσια και το βράδυ παρακολουθεί μαθήματα γλώσσας. Το 1968 αρχίζει σπουδές Γερμανικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Το 1973, παράλληλα με τις σπουδές του, παίρνει το δίπλωμα του ξεναγού από την τοπική σχολή Θεσσαλονίκης. Ο χώρος του Πανεπιστημίου και οι λογοτεχνικοί κύκλοι τον φέρνουν για πρώτη φορά σε μια ουσιαστική επαφή με τα ελληνικά λογοτεχνικά ρεύματα. Το 1972 τυπώνει την πρώτη του ποιητική συλλογή «ΚΑΣΤΑΝΑ», και τρία χρόνια αργότερα τον «ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΘΑΛΑΜΌ». Αμέσως μετά ακολουθεί ο «ΥΠΟΝΟΜΟΣ». Γρήγορα καταλαβαίνει πως τα βιβλιοπωλεία πουλάνε μόνο αυτά που θέλουν τα γνωστά κυκλώματα, γι' αυτό κατεβάζει τα βιβλία του στο πεζοδρόμιο, σε συναυλίες, σε μπουάτ. Το 1977 παίρνει το πτυχίο της Γερμανικής φιλολογίας. Τυπώνει την τέταρτη ποιητική συλλογή του «ΔΙΑΣΤΟΛΗ» και κατεβαίνει στην Αθήνα. Φοιτά στην ανωτέρα σχολή ξεναγών, από την οποία παίρνει το δίπλωμά του το 1978. Από τότε, μέχρι σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα σαν ξεναγός. Την άνοιξη του 198Ο, τυπώνει το «ΗΟΜΟ TOURISTICUS» και την ίδια χρονιά, το φθινόπωρο, την έκτη ποιητική συλλογή του «ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΣΤΕ». Το 1985 κυκλοφορεί η ποιητική συλλογή «ΟΙ AΡΧΟΝΤΕΣ». Το 1987 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ρωμιοσύνη στη Γερμανία, η ποιητική συλλογή ΗΟΜΟ TOURISTICUS. Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί στα λογοτεχνικά περιοδικά AUSBLICKE, TRAM, και ΔΩΜΑ.Όπως και στη Θεσσαλονίκη, έτσι και στην Αθήνα, κατεβάζει τα βιβλία του στα Προπύλαια, στο Μοναστηράκι, σε συναυλίες, σε μπουάτ. Ασχολείται εδώ και είκοσι χρόνια με το κολλάζ. Η εικονογράφηση του βιβλίου έγινε με έργα δικά του. Μέρος της δουλειάς του παρουσίασε το 1983-1986 στο πειραματικό Κέντρο Τέχνης στην Κυψέλη και το 1994 στο Φουαγιέ του θεάτρου ΜΙΝΩΑ. 

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ: 


•
ΚΑΣΤΑΝΑ 1972
•
ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΘΑΛΑΜΟΣ 1975
•
ΥΠΟΝΟΜΟΣ 1976
•
ΔΙΑΣΤΟΛΗ 1977
•
ΗΟΜΟ TOURISTICUS 1980. 1987
•
ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΣΤΕ 1980
•
ΟΙ AΡΧΟΝΤΕΣ 1985 


100

Τα κάστανα μου λέγανε
Τα κάστανα βγάλε
Απ' τη φωτιά
Το σίδηρο είναι καλός αγωγός
Και όμως το κρατάμε
Στη χούφτα μας σφιχτά
Ο δαμασμός είναι μια τέχνη
Με θαυμαστά αποτελέσματα
Τα κάστανα φωνάζανε
Βγάλτα να καούνε
Το ξύλο είναι κακός αγωγός
Ανοίγει όμως την όρεξη
Στη φλόγα της φωτιάς
Τα κάστανα φωνάζανε
Η πείνα αλέθει τα πάντα
Η ευημερία κάνει διάκριση
Τα κάστανα φωνάξανε
Το (Κ)  Ένας τόνος τραυλός
Το (Α)  Μια αυγή
Το (Σ)  Ένα εμπόδιο
Το (Τ)  Ένα σάλπισμα
Το (Α)  Μια ιαχή
Το (Ν)  Μια καμπάνα
Το (Α)  Θρίαμβος
Και ο καπνός μού γέμιζε τη μύτη
Ήταν σάπια
Τα δέντρα είναι ευγνώμονες φίλοι
Έτσι τους είπα
Θα τα ψήσουμε του χρόνου
Μια καινούργια σοδειά
Έχει πάντα μια δικιά της
Γοητεία



ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ

Τώρα το ξέρω
Πρέπει ν’ αγαπήσω τη ζωή
Ανάμεσα απ’ τα συντρίμμια
Που βρίσκονται μπροστά μου
Πρέπει να αγαπήσω ξανά
Κάθε μικρό κομμάτι
Κι ένα ένα να τα βάλω στη σειρά
Όμορφα δεν είναι μόνο
Τα απείραχτα πράγματα
Και τα σπασμένα αγάλματα
Έχουν τη δική τους τη χάρη
Και ίσως είναι αυτά
Που πιο πολύ μας μοιάζουν.

ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Κάποια μέρα σε μια σχολική γιορτή
Οι μαθητές ντύθηκαν παπαγάλoι
Και έλεγαν το μάθημα χωρίς χάνoυν λέξη
Και όλοι βαθμoλoγήθηκαν με άριστα.
Και από τότε δεν ήταν μόνο σχολική γιορτή
Αλλά επίσημο πλέον σύστημα παιδείας.

ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ

Σήμερα είναι της Αναλήψεως
Είπε ο γραμματέας στο Δεσπότη
Την ώρα. που έφευγε βιαστικά
Καλά που μου το θύμισες παιδί μου
Πρεπει να φύγω αμέσως για την τράπεζα.


ΖΩΟΦΙΛΟΣ

Εγώ υπήρξα πάντα ζωόφιλος
Αγαπητέ μου έλα μέσα
Στην κουζίνα να σου δείξω
Πόσο τρυφερά πόσο απαλά
Τα πλάθω εγώ τα μπιφτέκια.

ΠΟΣΟΣΤΑ

Θέλουμε ποσοστά
Απ’ το γάλα μας
Φώναζαν τα πρόβατα
Θα είμαι πιο γενναιόδωρος
Μαζί σας είπε ο τσέλιγκας
Θα σας δώσω ποσοστά
Απο το κρέας σας.

ΥΠΟΝΟΜΟΣ

Δίπλα στο μεγάλο δρόμο
Στήσαν τη μεγάλη εξέδρα
Για τη μεγάλη παρέλαση
Πάνω στην εξέδρα
Οι μεγάλοι επίσημοι
Και κάτω απ’ αυτήν
Ο μεγάλος υπόνομος
Της πόλης

ΗΣΥΧΙΑ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΚΟΙΜΑΤΑΙ

Η εξουσία δεν φοβάται τις μολότοφ
Που πέφτουν μέσα στο δρόμο και
Ούτε που τη νοιάζει αν η πόλη ξυπνήσει
Η εξουσία φοβάται τις μολότοφ που
Πέφτουν μέσα στο κεφάλι γιατί έτσι
Υπάρχει φόβος να ξυπνήσει το μυαλό.

ΤΟ ΑΧ ΤΩΝ ΑΓΑΛΜΑΤΩΝ

Ο ποιητής που θα γυρίσει τις πλάτες
Στο θόρυβο και τις οσμές της αγοράς
Όσο και να βουτήξει την πένα του
Στον ουρανό το γαλάζιο απ’ τα ποιήματά του
Θα λείπει το άρωμα του ιδρώτα
Και εκείνο το ανθρώπινο αχ που
Το δανείζονται ακόμα και οι θεοί
Γιατί αλλιώς τα αγάλματά τους
Θα ήταν μόνο πέτρες σκαλισμένες.

ΚΛΙΝΙΚH

 Σσσσσσσσ
Ησυχία
Γιατί ο γιατρός
Ψιθυρίζει στο αυτί
Τις τιμές
Σσσσσσσσ. 

ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΣΚΥΛΙΑ

Ξέρετε τι τιμή τα κάνουνε

Όταν τα ζώα αυτά

Τα ονομάζουμε αδέσποτα

Είναι χωρίς κυρίους

Χωρίς αφεντικά το νιώθετε

Αυτό δεν είναι πια τιμή

Αυτό είναι προνόμιο

Γι’ αυτό και κάθε εξουσία

Τους ρίχνει φόλα με ευχαρίστηση. 

ΚΩΔΙΚΑΣ

Γίνε δημόσιος άντρας στην Ελλάδα

Και κλέψε πολλά να σε θαυμάζουν

Κλέψε λίγα να σε πουν απατεώνα

Μη κλέβεις τίποτα για να είσαι ο αφελής

 Άψογος κώδικας ηθικής κυκλοφορίας. 

ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑ

Η δασκάλα έλεγε
Πάντα
Πως η καθαριότητα
Είναι
Μισή αρχοντιά
Η μαμά σας
Θα κόβει τα νύχια
Ο κουρέας τα μαλλιά
Όσο για το μυαλό σας
Μου δώσαν ειδικό ψαλίδι
Να σας το παίρνω
Πάντα σύρριζα.

 ΠΑΥΛΑ

Κάθησε κάτω
Και γράφε
Κάνε κατάλογο
Κάθε γράμμα
Και μιά λέξη
Στο Φ
Μου είπαν να βάλω
( – )
Μα υπάρχει τους είπα
Μπορούμε να γράψουμε
ΦΩΣ
Μέσ’ το σκοτάδι
Με έπνιξαν
Όπως όπως
Δίπλα στην παύλα
Ανοίξανε παρένθεση
ΦΩΣ (Άχρηστη πολυτέλεια).
Εγώ συνέχισα.
Φ Καρφί μέσα στο στόμα
Ω Άγρυπνο μάτι
Σ Αναγκαστικό σιωπητήριο

ΑΝ ΣΕ ΠΙΑΣΟΥΝ 

Αν σε πιάσουν και δείξεις
το γεμάτο πορτοφόλι σου
θα βρεθεί ένας τρόπος
να σε αφήσουν οπωσδήποτε
Αν σε πιάσουν και δείξεις
το γεμάτο κεφάλι σου
θα βρεθεί ένας τρόπος
να σε κρατήσουν οπωσδήποτε.

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ

Τους βλέπεις αυτούς τους δύο
που μασουλάνε ψωμί
ο ένας είναι επικίνδυνος
όταν το αγόραζε
ρώτησε πόσο κοστίζει.

ΑΡΓΥΡΗΣ ΜΑΡΝΕΡΟΣ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Ο Αργύρης Μαρνέρος γεννήθηκε στο Δοξάτο της Δράμας. Τέλειωσε το γυμνάσιο του χωριού του το 1960 και την άλλη χρονιά -σχεδόν με το πρώτο μεταναστευτικό κύμα- φεύγει για τη Δυτ. Γερμανία. Δουλεύει σε διάφορα εργοστάσια και το βράδυ παρακολουθεί μαθήματα γλώσσας. Το 1968 αρχίζει σπουδές Γερμανικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Το 1973, παράλληλα με τις σπουδές του, παίρνει το δίπλωμα του ξεναγού από την τοπική σχολή Θεσσαλονίκης. Ο χώρος του Πανεπιστημίου και οι λογοτεχνικοί κύκλοι τον φέρνουν για πρώτη φορά σε μια ουσιαστική επαφή με τα ελληνικά λογοτεχνικά ρεύματα. Το 1972 τυπώνει την πρώτη του ποιητική συλλογή «ΚΑΣΤΑΝΑ», και τρία χρόνια αργότερα τον «ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΘΑΛΑΜΌ». Αμέσως μετά ακολουθεί ο «ΥΠΟΝΟΜΟΣ». Γρήγορα καταλαβαίνει πως τα βιβλιοπωλεία πουλάνε μόνο αυτά που θέλουν τα γνωστά κυκλώματα, γι' αυτό κατεβάζει τα βιβλία του στο πεζοδρόμιο, σε συναυλίες, σε μπουάτ. Το 1977 παίρνει το πτυχίο της Γερμανικής φιλολογίας. Τυπώνει την τέταρτη ποιητική συλλογή του «ΔΙΑΣΤΟΛΗ» και κατεβαίνει στην Αθήνα. Φοιτά στην ανωτέρα σχολή ξεναγών, από την οποία παίρνει το δίπλωμά του το 1978. Από τότε, μέχρι σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα σαν ξεναγός. Την άνοιξη του 198Ο, τυπώνει το «ΗΟΜΟ TOURISTICUS» και την ίδια χρονιά, το φθινόπωρο, την έκτη ποιητική συλλογή του «ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΣΤΕ». Το 1985 κυκλοφορεί η ποιητική συλλογή «ΟΙ AΡΧΟΝΤΕΣ». Το 1987 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ρωμιοσύνη στη Γερμανία, η ποιητική συλλογή ΗΟΜΟ TOURISTICUS. Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί στα λογοτεχνικά περιοδικά AUSBLICKE, TRAM, και ΔΩΜΑ.Όπως και στη Θεσσαλονίκη, έτσι και στην Αθήνα, κατεβάζει τα βιβλία του στα Προπύλαια, στο Μοναστηράκι, σε συναυλίες, σε μπουάτ. Ασχολείται εδώ και είκοσι χρόνια με το κολλάζ. Η εικονογράφηση του βιβλίου έγινε με έργα δικά του. Μέρος της δουλειάς του παρουσίασε το 1983-1986 στο πειραματικό Κέντρο Τέχνης στην Κυψέλη και το 1994 στο Φουαγιέ του θεάτρου ΜΙΝΩΑ. 

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ: 


•
ΚΑΣΤΑΝΑ 1972
•
ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΘΑΛΑΜΟΣ 1975
•
ΥΠΟΝΟΜΟΣ 1976
•
ΔΙΑΣΤΟΛΗ 1977
•
ΗΟΜΟ TOURISTICUS 1980. 1987
•
ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΣΤΕ 1980
•
ΟΙ AΡΧΟΝΤΕΣ 1985 


100

Τα κάστανα μου λέγανε
Τα κάστανα βγάλε
Απ' τη φωτιά
Το σίδηρο είναι καλός αγωγός
Και όμως το κρατάμε
Στη χούφτα μας σφιχτά
Ο δαμασμός είναι μια τέχνη
Με θαυμαστά αποτελέσματα
Τα κάστανα φωνάζανε
Βγάλτα να καούνε
Το ξύλο είναι κακός αγωγός
Ανοίγει όμως την όρεξη
Στη φλόγα της φωτιάς
Τα κάστανα φωνάζανε
Η πείνα αλέθει τα πάντα
Η ευημερία κάνει διάκριση
Τα κάστανα φωνάξανε
Το (Κ)  Ένας τόνος τραυλός
Το (Α)  Μια αυγή
Το (Σ)  Ένα εμπόδιο
Το (Τ)  Ένα σάλπισμα
Το (Α)  Μια ιαχή
Το (Ν)  Μια καμπάνα
Το (Α)  Θρίαμβος
Και ο καπνός μού γέμιζε τη μύτη
Ήταν σάπια
Τα δέντρα είναι ευγνώμονες φίλοι
Έτσι τους είπα
Θα τα ψήσουμε του χρόνου
Μια καινούργια σοδειά
Έχει πάντα μια δικιά της
Γοητεία



ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ

Τώρα το ξέρω
Πρέπει ν’ αγαπήσω τη ζωή
Ανάμεσα απ’ τα συντρίμμια
Που βρίσκονται μπροστά μου
Πρέπει να αγαπήσω ξανά
Κάθε μικρό κομμάτι
Κι ένα ένα να τα βάλω στη σειρά
Όμορφα δεν είναι μόνο
Τα απείραχτα πράγματα
Και τα σπασμένα αγάλματα
Έχουν τη δική τους τη χάρη
Και ίσως είναι αυτά
Που πιο πολύ μας μοιάζουν.

ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Κάποια μέρα σε μια σχολική γιορτή
Οι μαθητές ντύθηκαν παπαγάλoι
Και έλεγαν το μάθημα χωρίς χάνoυν λέξη
Και όλοι βαθμoλoγήθηκαν με άριστα.
Και από τότε δεν ήταν μόνο σχολική γιορτή
Αλλά επίσημο πλέον σύστημα παιδείας.

ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ

Σήμερα είναι της Αναλήψεως
Είπε ο γραμματέας στο Δεσπότη
Την ώρα. που έφευγε βιαστικά
Καλά που μου το θύμισες παιδί μου
Πρεπει να φύγω αμέσως για την τράπεζα.


ΖΩΟΦΙΛΟΣ

Εγώ υπήρξα πάντα ζωόφιλος
Αγαπητέ μου έλα μέσα
Στην κουζίνα να σου δείξω
Πόσο τρυφερά πόσο απαλά
Τα πλάθω εγώ τα μπιφτέκια.

ΠΟΣΟΣΤΑ

Θέλουμε ποσοστά
Απ’ το γάλα μας
Φώναζαν τα πρόβατα
Θα είμαι πιο γενναιόδωρος
Μαζί σας είπε ο τσέλιγκας
Θα σας δώσω ποσοστά
Απο το κρέας σας.

ΥΠΟΝΟΜΟΣ

Δίπλα στο μεγάλο δρόμο
Στήσαν τη μεγάλη εξέδρα
Για τη μεγάλη παρέλαση
Πάνω στην εξέδρα
Οι μεγάλοι επίσημοι
Και κάτω απ’ αυτήν
Ο μεγάλος υπόνομος
Της πόλης

ΗΣΥΧΙΑ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΚΟΙΜΑΤΑΙ

Η εξουσία δεν φοβάται τις μολότοφ
Που πέφτουν μέσα στο δρόμο και
Ούτε που τη νοιάζει αν η πόλη ξυπνήσει
Η εξουσία φοβάται τις μολότοφ που
Πέφτουν μέσα στο κεφάλι γιατί έτσι
Υπάρχει φόβος να ξυπνήσει το μυαλό.

ΤΟ ΑΧ ΤΩΝ ΑΓΑΛΜΑΤΩΝ

Ο ποιητής που θα γυρίσει τις πλάτες
Στο θόρυβο και τις οσμές της αγοράς
Όσο και να βουτήξει την πένα του
Στον ουρανό το γαλάζιο απ’ τα ποιήματά του
Θα λείπει το άρωμα του ιδρώτα
Και εκείνο το ανθρώπινο αχ που
Το δανείζονται ακόμα και οι θεοί
Γιατί αλλιώς τα αγάλματά τους
Θα ήταν μόνο πέτρες σκαλισμένες.

ΚΛΙΝΙΚH

 Σσσσσσσσ
Ησυχία
Γιατί ο γιατρός
Ψιθυρίζει στο αυτί
Τις τιμές
Σσσσσσσσ. 

ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΣΚΥΛΙΑ

Ξέρετε τι τιμή τα κάνουνε

Όταν τα ζώα αυτά

Τα ονομάζουμε αδέσποτα

Είναι χωρίς κυρίους

Χωρίς αφεντικά το νιώθετε

Αυτό δεν είναι πια τιμή

Αυτό είναι προνόμιο

Γι’ αυτό και κάθε εξουσία

Τους ρίχνει φόλα με ευχαρίστηση. 

ΚΩΔΙΚΑΣ

Γίνε δημόσιος άντρας στην Ελλάδα

Και κλέψε πολλά να σε θαυμάζουν

Κλέψε λίγα να σε πουν απατεώνα

Μη κλέβεις τίποτα για να είσαι ο αφελής

 Άψογος κώδικας ηθικής κυκλοφορίας. 

ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑ

Η δασκάλα έλεγε
Πάντα
Πως η καθαριότητα
Είναι
Μισή αρχοντιά
Η μαμά σας
Θα κόβει τα νύχια
Ο κουρέας τα μαλλιά
Όσο για το μυαλό σας
Μου δώσαν ειδικό ψαλίδι
Να σας το παίρνω
Πάντα σύρριζα.

 ΠΑΥΛΑ

Κάθησε κάτω
Και γράφε
Κάνε κατάλογο
Κάθε γράμμα
Και μιά λέξη
Στο Φ
Μου είπαν να βάλω
( – )
Μα υπάρχει τους είπα
Μπορούμε να γράψουμε
ΦΩΣ
Μέσ’ το σκοτάδι
Με έπνιξαν
Όπως όπως
Δίπλα στην παύλα
Ανοίξανε παρένθεση
ΦΩΣ (Άχρηστη πολυτέλεια).
Εγώ συνέχισα.
Φ Καρφί μέσα στο στόμα
Ω Άγρυπνο μάτι
Σ Αναγκαστικό σιωπητήριο

ΑΝ ΣΕ ΠΙΑΣΟΥΝ 

Αν σε πιάσουν και δείξεις
το γεμάτο πορτοφόλι σου
θα βρεθεί ένας τρόπος
να σε αφήσουν οπωσδήποτε
Αν σε πιάσουν και δείξεις
το γεμάτο κεφάλι σου
θα βρεθεί ένας τρόπος
να σε κρατήσουν οπωσδήποτε.

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ

Τους βλέπεις αυτούς τους δύο
που μασουλάνε ψωμί
ο ένας είναι επικίνδυνος
όταν το αγόραζε
ρώτησε πόσο κοστίζει.

ΕΝΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ Ν. ΛΑΠΑΘΙΩΤΗ

      Αυτές τις μέρες, που γίνεται πολύς λόγος για το σύμφωνο συμβίωσης διάλεξα για να παραθέσω ένα συγκλονιστικό ερωτικό ποίημα του Ν. Λαπαθιώτη. Το συγκεκριμένο ποίημα θα μπορούσε να απευθύνεται είτε σε άντρα, είτε σε γυναίκα και αν δεν ξέραμε τον Λαπαθιώτη θα λέγαμε ότι είναι ένα ερωτικό ποίημα, που γράφει ο ποιητής στην αγαπημένη του. Όμως, γνωρίζουμε ότι ο Λαπαθιώτης έγραψε ένα υπέροχο ποίημα, γιατί ο έρωτας δεν κάνει διακρίσεις. 

Κι έπινα μέσ' απ' τα χείλια σου

Κι οι μπερντέδες ήταν κόκκινοι,
κι ήταν άσπρο το κρεβάτι,
κι όλο θόλωνε, όλο μέλωνε
το γλυκό γλυκό Σου μάτι·

Και τα χέρια σου πλεκόντουσαν
στο κορμί μου γύρω γύρω,
κι έπινα μέσ' απ' τα χείλια Σου,
γλυκιάν άχνα σαν το μύρο·

Και σταλάζανε απ' τα χείλια σου
γλυκά λόγια, σαν τα μύρα
κι ήταν άσπρο το κρεβάτι μας
κι οι μπερντέδες σαν πορφύρα…

Έτσι Αγάπη μου, Σε χόρτασα
κι έτσι τη γλυκάδα Σου ήπια
μέσα στ' άνομα αγκαλιάσματα,
στ' άνομα τα καρδιοχτύπια,

Κι απ' το μέλι ποθοπλάνταζε
το κορμί σου και το μάτι
κι οι μπερντέδες ήταν κόκκινοι
κι ήταν άσπρο το κρεβάτι…

ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ