Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2020

ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΠΟ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ










Σχόλιο, επιλογή: Ειρηναίος Μαράκης 



       Η σύγχρονη ποιητική παραγωγή έχει να μας δώσει ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα δείγματα γραφής είτε οι ποιητές και οι ποιήτριες κάνουν την πρώτη τους εμφάνιση, είτε έχουν ήδη εκδώσει μια σειρά ποιητικών συλλογών με εργασίες τους. Είναι πάντως δύσκολο για κάποιον που δεν είναι συστηματικός αναγνώστης της ποίησης να εντοπίσει και να αναγνωρίσει αυτές τις προσπάθειες που εύκολα μπορούν να “χαθούν” μέσα στο πλήθος των ποιητικών βιβλίων που εκδίδονται ετησίως. Γι’ αυτό ακριβώς, στη σημερινή δημοσίευση επιλέγουμε δημιουργίες από πρόσφατες ποιητικές εκδόσεις που αξίζουν, πιστεύω, της προσοχής και του ενδιαφέροντος μας. Τους επόμενους μήνες θα ακολουθήσουν και άλλα ανάλογα σημειώματα.

Σιλουάν Κ., Οι κανονιές του Νότου (εκδ. Μπολ Φυστίκια, 2019)

Απόσταση

Υπάρχει ένα φωτεινό κενό ανάμεσα σε σένα και τα πράματα
και ένα βαθύ κενό
ανάμεσα σε σένα και τις λέξεις. Είπα: μια σκιά στη μέση μιας άλλης σκιάς.
Είπες: κάμπιες, σαρανταποδαρούσες, αράχνες, ψαλίδες.

Ωστόσο ο δρόμος παραμένει χωρισμένος στα δυο
και ωστόσο
ο ήλιος πατάει ακόμα στα ματιά μας.
Είναι η άνοιξη που μας αλείφει με λάσπη
και που μας συνθέτει
με την τρυφερή απάθεια
κοιμισμένων κοριτσιών.

Στην άλλη πλευρά
ο γύψινος άνθρωπος
που τεντώνεται πάνω απ’ τα κεφάλια μας
αστράφτει τώρα
στις μύτες των περαστικών.

(σελ. 19)


Αφού έφυγες

Οι ηδονές
στάζουν
απ’ το κουφάρι
του σκοταδιού
λευκά
λουλούδια
βρεμένα
με αίμα
ραντίζουν
τους
τοίχους.

Το δωμάτιο μου στενεύει: παρέα με τον ήλιο-δολοφόνο
θα καρφώσω
αυτό το σώμα
στον τοίχο.


(σελ. 54)


Ντέμης Κωνσταντινίδης, Της μοναξιάς καλή συνέχεια (εκδ. Φαρφουλάς, 2019)

Τα μεσημέρια


Πόσο πια απλά ήταν τα πράματα
σαν καβάλαγες το ποδήλατό σου
τα μεσημέρια -όταν όλοι κοιμόντουσαν,
χωρίς να υπολογίζεις το κάμα
που ζάλιζε τις κότες και άφηνε ανάπηρη
τη θάλασσα.

Σε κατέβαζε μέχρι τα ηλεκτρονικά
ή, άλλοτε, πίσω απ’ τον λόφο
ως της αλάνας τ’ αναχώματα,
κι από εκεί ίσια-καρφί για το σπίτι της...
απλά και μόνο για να την πετύχεις
στο μπαλκόνι της.


(σελ. 10)


Γάτες

Γάτες τρυφερά
θανάτου στόματα

Γάτες αρχοντικές
πανάρχαιοι αίλουροι

Γάτες θεοτικές
όφεων κατάδεσμοι

Γάτες θηλές
γάτες κοινές
κεραμιδόγατες.


(σελ. 37)


Μιχάλης Κ. Βάκρινος, Ημιτελή και Διαολοσκορπίσματα (24 γράμματα εκδόσεις, 2019)


Κάθε Φρανκ

Σύρματα ξεφυτρώνουνε στη γη
και έχει κοπεί η θάλασσα στη μέση.
Θα περιμένω από το σύννεφο ο,τι πέσει
μήπως και πιω, γιατί μολύνθηκε η πηγή.

Κλείδωσε απότομα τα βλέφαρα, κοιμήσου
μήπως το αίμα που σε πνίγει όνειρο γίνει.
Για ποια να ψάξεις λογική, για ποια ευθύνη;
Θα είναι η κακή πλευρά αυτή, του παραδείσου.

Φωτιά και θάνατος στη θέση της αλάνας
που παίζαμε και στο σχολειό μας κρεμασμένες
οι λίστες του Ερυθρού Σταυρού με τους χαμένους

στα ερείπια. Ίχνη από μολύβια και επαίνους
παλιές σελίδες μοιάζουν σήμερα γραμμένες.
Θα ‘ναι από κάποιο ημερολόγιο μιας Άννας…


(σελ. 8)


Καλοκαίρι


Θα αρχίσουν πάλι να μιλάνε τα στενά,
για ακρογιαλιές και κύματα ατίθασα.

Για την αύρα
μιας πόλης κυνικής
που σκοτώνει με την ερημιά της, το μισό.
Τα χέρια του ήλιου
που ακουμπάν γλυκά την άσφαλτο.
Τη στυγνή υγρασία τρυπά
τα κόκαλα τόσων απελπισμένων.

Μα
εν τέλει
όλοι θα μιλούν για αναχώρηση.

Μόνο εγώ, εδώ, να επιστρέφω
σε χαρτιά ιδρωμένα και ανίκανα.
Και είναι τόσο στενή
ετούτη η νύχτα του καλοκαιριού,
που δεν χωράω ούτε στις ίδιες μου τις λέξεις.

Και είναι τέτοια θηλιά ο ουρανός
που πνίγει αργά, αν τον κοιτάζω μοναχός
και ούτε ένα αστέρι δεν μπορώ να σου εξηγήσω.

(Ούτε απόψε ο ένας, δεν έχει τον άλλον).


(σελ. 54-55)


Δημήτριος Δημητριάδης, Όταν ο ψίθυρος (εκδ. Μελάνι, 2019)


I.

Απόψε ας μην μαλώσουμε για την πλευρά του κρεβατιού
ή της σχέσης
για το μισό σεντόνι που μας χωρίζει στον ύπνο
ας συναντηθούμε μυστικά στον τόπο της αφοσίωσης
στην αμήχανη πρώτη μέθη
εκεί που τα δάχτυλα συμφωνούν
απαλλαγμένα από την παραπλάνηση του χρόνου
από τις ήττες
ή τις νίκες δεν έχει σημασία
άσε με να σου μιλήσω για επιθυμίες
και άλλα επικίνδυνα
για τη φωνή σου εκείνη τη νύχτα
που οι νύχτες χόρευαν
και η αφή έγερνε στην άκρη του ώμου
απλωμένο νούφαρο
στο εύφορο σώμα του ιδρώτα
και ξόδευε τον χυμό της η αγάπη φυτεύοντας.

Δεν θυμάμαι τίποτα μετά την έκρηξη
μόνο τη γύμνια και τις σκόρπιες άκρες του ρούχου.


(Από την ενότητα 1/4, σελ. 10)


III.


Είμαστε τρεις στο δωμάτιο
οι δύο ψιθυρίζουν στη γωνία
ιστορίες για ξένους που ζουν στο υπόγειο
χωρίς να πληρώνουν νοίκι.

Οι φωνές πλέουν άφωνες μέσα στις γλώσσες
θυμάμαι την αγωνία της μάνας μου
όταν της γνώριζα τους νέους μου φίλους.

Μαζεύτηκαν σωτήρες στο κεφάλι
την άνοιξη παύουν οι επισκέψεις
κι εγώ φυτεύω αμυγδαλιές στο κρανίο
σχίζω τις σκέψεις με γυαλί από παλιά βιτρό
να βλέπω πιο θαμπή την απομόνωση
που καίει έξω από την εκκλησιά.

Η μάνα μου έγινε δέντρο στην αυλή.

Αφήστε μου το χώμα τουλάχιστον
κρυώνω τις νύχτες.


(Από την ενότητα 4/4, σελ. 33)


Αγγελική Δημουλή, Θέναρ (εκδ. Βακχικόν, 2019)


[Οι συλλαβές]


Οι συλλαβές
γίνανε λόγια
χείμαρροι
εξατμίστηκε η σιωπή
Το δεξί σου χέρι
το δεξί σου πόδι
κουπιά που σαλαγάνε
τη βάρκα των οκτώ μηνών
τη λέμε γέλιο
τη λέμε περίπου όνειρο.


(σελ. 16)


Τα παιδιά στις γωνίες των δρόμων


Τα παιδιά στις γωνίες των δρόμων
συζητάνε.
Παιδιά του '90
με την τσάντα στην πλάτη
ψηλαφίζουνε
ηχηρά μελλούμενα.

Τα παιδιά στις γωνίες των δρόμων
δε στρίψανε.
Σ ένα παγωμένο ενσταντανέ
περιμένουνε όσα τους υποσχέθηκαν
τα μεταφρασμένα βιβλία
και οι ταινίες σε ξαναγραμμένη κόπια.

Έχουν και τ’ αρνητικά τους οι γωνίες
Σ’ εγκλωβίζουν στην πιο στενή τους μοίρα
Σε καρφώνουν σαν σαΐτα ποιητή που δείλιασε.

Τα παιδιά στις γωνίες των δρόμων
βοήθησαν τους άστεγους
μάζεψαν τα παλιά τους ρούχα
και πλυμένα, καθαρά και σιδερωμένα τα χαρίσαν
στα κοινωνικά παντοπωλεία
Γιατί έτσι τους είπαν.

Τα παιδιά στις γωνίες των δρόμων
φτιάχνουν φωτιές σε μπουκάλια
και θυμούνται
με ακρίβεια
τις ημερομηνίες
που θα τις ανάψουν.

Ταξίδεψαν στην Ευρώπη
Περπάτησαν τη Δεξιά Όχθη,
ερωτεύτηκαν μια πόλη
Ήπιαν χλιαρή μπύρα στα βόρεια.
Μίλησαν σε γλώσσες μαθημένες.
Γύρισαν γρήγορα όμως στη γωνία τους.

Τα παιδιά στις γωνίες των δρόμων
Περιμένουμε
με ζαρωμένα βλέμματα.
Σαν γερασμένα βασιλικά
γέρνουμε  δεξιά και αριστερά.
Χαμογελάμε αδέξια στους περαστικούς
Βέβαιοι πια 
Για την υπεροχή της γωνίας μας.


(σελ. 37-38)



Χαρά Κυριακοπούλου. και τώρα παύση* (εκδ. Βακχικόν, 2019)


Ακαδημία-Βούλα


Όλος ο κόσμος ατσάλινα στόματα.
Ώρες τώρα κοιτάζω.
Μα μάτια πουθενά.
Ο ήλιος μαύρισε
με ένα απότομο τίναγμα του δρόμου.
Πλαστικά δάχτυλα και
αστραφτερά δόντια συνωστίζονται
με βία στο λεωφορείο,
και η επιγραφή έλεγε

ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΝΥΧΤΑΤΕ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ.


(σελ. 53)


Δεκαπενταύγουστος


Ημέρες λήθης.
Πράσινος Αύγουστος στην Αθήνα.
Μα τι απάνθρωπη ησυχία.
Πώς να την αντέξει κανείς;
Όταν έχει ησυχία
ξεχασμένες φωνές στο κεφάλι
νικούν τις ψυχραιμίες.

Έπρεπε να ‘ναι ωραία.
Έτσι δεν είναι;
Όμως η νιότη είναι ανίκανη πια.
Μου πήρανε όλα τα όπλα
και έχει τόση ησυχία εδώ.

Και που πήγαν όλα;
Οι επισκέπτες έρωτες;
Οι μουσικές και τα ανθοφόρα γέλια;
Τα κίτρινα φώτα που τρεμοπαίζουν
αγρίως μεθυσμένα τις νεαρές μου νύχτες;

Σίγουρα κάτι θα ‘κανα
και πρέπει να πληρώσω.


(σελ. 61)



Νικόλας Κακατσάκης, Συνθλιπτήρες (εκδ. Σμίλη, 2020)


Λουΐζα


Φεύγουμε κάθε τέταρτη μέρα για τις βόλτες μου και κάθε Πέμπτη και Κυριακή στα αφιερώματα
του κινηματογράφου
στην Λέσχη των Φίλων των Γραμμάτων, της Τέχνης
και του Φεστιβάλ
της πόλης – απειλητικά μηνύματα για το επόμενο
δημοτικό συμβούλιο
που έχει εκλεγεί σε συνδυασμό μειοψηφίας
και θέατρο σε παραστάσεις που δεν πήγαν καλά οικονομικά
το κόστος μιας κράτησης θέσεων στο τηλέφωνο
του φουαγιέ
νικητές διπλής πρόσκλησης από τη σελίδα
ραδιοφωνικού σταθμού,
τώρα αλλάζουν όλα, εκπομπές μεταγλωττισμένες
εδώ και καιρό
και είμαστε παραγωγοί on demand, που κάνουν
διακρίσεις ανάμεσα στις παρουσιάστριες
των δελτίων ειδήσεων και των πρωινών εκπομπών
Αναστασία – Μαίρη – Σία – Νίκη – Εύα,
σε ιερόδουλες και αποκλειστικές.
Πόσο λείπουν πια οι φωνές της παράλληλης
αφήγησης
τα ντοκιμαντέρ τριακονταετίας σε επαρχιακό
κανάλι τηλεόρασης
και η επένδυση μουσική μιας σχέσης που άρχισε
μπροστά στην οθόνη
φορητού υπολογιστή μαζί με την ρώσικη ταινία
με τους αγγλικούς υπότιτλους
«Να βγαίνεις έξω να περπατάς, να περνάς
από τα στέκια μου,
και σ' εκείνο το νεοκλασικό – το ανακαινισμένο
από τον Δήμο
συναντιούνται οι ομάδες αυτοβοήθειας» ―
σ' το είπαν όλοι όταν μαζεύτηκαν να μιλήσουν
καθένας για ένα κατοικίδιο που μοιράστηκε
τη ζωή του
και έπειτα τι είναι ο θάνατος
«Ο γιατρός σου δεν μπορεί να είναι φίλος σου».

Αυτή αργεί πάντα να ξεκινήσει, εγώ βιάζομαι
να επιστρέψω
καπνίζουμε και οι δύο – δεν πίνω αλκοόλ
τσάι με τζίντζερ και βότανα σε βάζα για φλιτζάνια
τσιγάρα αγορασμένα τα δύο είκοσι και είκοσι λεπτά
με σπασμένα φίλτρα και το αμάξι γεμάτο
σημειώματα
απελπισίας σε δεκαψήφια νούμερα και αποφάγια
για τ' αδέσποτα.
Η μνήμη απατά, το είναι δεν βρίσκει την απόσταση
μεταξύ
προσφορών συμπόνιας και ευκαιριών μοναδικών
συχνών συναντήσεων.


(σελ. 9-10)


Παρέλαση


Την παρέλαση των ηρώων της ηδονής
αν γενναία δεν ακολουθήσεις
σε στράτα θ’ αλλάξει
που εσένα ετοιμοθάνατο
ν’ αποβγάλει θα θελήσει
με κύμβαλα και φωνές
την τελευταία μετάληψη θα λάβεις
στερημένος των απολαύσεων και χωρίς συγκινήσεις
ζωντανός ακόμα θα παραχωθείς]
με τους πολλούς
σε ρηχά σκαμμένο λάκκο.


(σελ. 54)










Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2020

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ








Γράφει ο Νίκος Σουβατζής 

        Η καραντίνα, που επιβλήθηκε πρόσφατα ως μέσο αποτροπής της μετάδοσης του κορωνοϊού, έφερε στο μυαλό μου ένα ερώτημα που σίγουρα ούτε νέο ούτε πρωτότυπο είναι. Το ερώτημα είναι αν ο ποιητής, και εν γένει ο δημιουργός, χρειάζεται την απομόνωση για να εμπνευστεί και να δημιουργήσει ή αν πρέπει να βρίσκεται σε συνεχή αλληλεπίδραση με την κοινωνία ώστε να αντιλαμβάνεται το κοινωνικό γίγνεσθαι και να το ενσωματώνει στο έργο του. Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν είναι καθόλου εύκολη καθώς πρέπει να ληφθούν υπόψιν διάφοροι παράγοντες όπως η προσωπικότητα του εκάστοτε ποιητή, το είδος της ποίησης που υπηρετεί, η εποχή του και οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που επικρατούν σε αυτήν. Κατά τη γνώμη μου ένας ποιητής χρειάζεται και τα δύο. Εφόσον η ποίησή του απευθύνεται στην κοινωνία και όχι στον εαυτό του είναι απαραίτητη η συμμετοχή του στην κοινωνική ζωή και η επίγνωση της κοινωνικής πραγματικότητας, παράλληλα όμως χρειάζεται κάποιες περιόδους ή έστω κάποιες ώρες μέσα στη μέρα που μέσα στη μοναξιά και τη σιωπή θα κατασταλάξουν μέσα του βιώματα και σκέψεις ώστε να μετατραπούν σε ποίηση.



       Η καραντίνα ανέτρεψε βίαια την καθημερινότητα των περισσότερων ανθρώπων. Έπρεπε να σταματήσουν την εργασία τους, τις εξόδους τους, τις συναντήσεις με συγγενείς και φίλους και να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα. Παράλληλα παρακολουθούσαν καθημερινά τον θλιβερό απολογισμό που συνεχώς ανέβαινε. Και ως γεγονός και ως βίωμα μάς ανάγκασε να επαναπροσδιορίσουμε τις σχέσεις μας με τους γύρω μας, να αναγνωρίσουμε την αξία απλών καθημερινών πραγμάτων, να σκεφτούμε και να λειτουργήσουμε υπό νέες, πρωτόγνωρες συνθήκες. Όπως ήταν φυσικό η καραντίνα αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για πολλούς ποιητές. Παράλληλα διοργανώθηκαν ποιητικοί διαγωνισμοί και λογοτεχνικές δράσεις με θέμα την καραντίνα με πολύ μεγάλη συμμετοχή. Εκδηλώσεις που δεν ήταν δυνατό να πραγματοποιηθούν έδωσαν τη θέση τους σε διαδικτυακές αναγνώσεις και συζητήσεις. Αν μαζί με όλα αυτά συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι η παραμονή στο σπίτι ευνοεί τη γραφή και την ανάγνωση, θα λέγαμε ότι η περίοδος της καραντίνας ήταν ιδιαίτερα γόνιμη για την ποίηση. Και για να επανέλθω στο θέμα της χρησιμότητας της ποίησης που έθιξα σε παλιότερο κείμενό μου, όλοι αυτοί οι άνθρωποι που κατέφυγαν σε βιβλία και ταινίες για να περάσουν τις ατέλειωτες ώρες της καραντίνας, σίγουρα αναγνώρισαν τη χρησιμότητα της ποίησης, της λογοτεχνίας εν γένει και της τέχνης. 












Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2020

ΜΙΚΡΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ GEORGE FLOYD







       Παρακάτω παραθέτω ορισμένα ποιήματα, που γράφτηκαν για τον George Floyd, που δολοφονήθηκε από λευκό αστυνομικό στις 25/5/2020 στην Μινεάπολις. Τρία από τα ποιήματα της ανθολογίας αλιεύτηκαν από τον ιστότοπο: https://tokoskino.me/ . 





Αδελφέ μου

Θέλω φως και οξυγόνο
και ήλιο να με ξυπνά
κάθε πρωί για την δουλειά.
Θέλω γαλήνη και ειρήνη
και ουράνιο τόξο
να υπενθυμίζει τα όνειρά μου.
Θέλω η αγάπη να είναι αέρας
και να αγγίζει την υφήλιο.

Θέλω αδελφοσύνη.
Αλλά, δεν μπορώ να μιλήσω
δεν μπορώ να εκφραστώ.

Δεν έχω οξυγόνο
χάνεται το φως –

Δεν μπορώ να αναπνεύσω, αδελφέ.

Λίνα Βαταντζή




I cant breath
           
            Εις μνήμη George Floyd

Όταν κάποιος λέει:
δεν μπορώ να αναπνεύσω
σημαίνει
πως δεν μπορεί να αναπνεύσει
επειδή αυτό που λέει
αυτό σημαίνει
και επειδή
δεν μπορεί
να εννοεί
κάτι άλλο
Ακούς τρισάθλιε;
Κι όταν κάποιος προκαλεί
την ασφυξία
είναι δολοφόνος
επειδή είναι
και δεν μπορεί
να είναι κάτι άλλο.

Αναστασία Γκίτση 


 
Τα αμερικανικά χαμπέρια

Tabula raza , μα η επιδερμίδα,
Ήλιου νυστέρι.
Το κοπάδι πειθήνια ακολουθεί,
την εξουσία του θανάτου.
Ευπειθώς αναφέρω,
πεθαίνω, αχ μάνα μου, πεθαίνω! Παρεξηγημένη φυσιογνωμία, που σβήνει από μπότα εντολής. Σκοτεινές οι ώρες των θαλάμων, υποταγή στην κτηνωδία των θεσμών. Νερό μαύρο γεύομαι, για να εκτιμώ την ποινή της αξιοπρέπειας. Γεννήθηκα με κόπο, λίγο πριν πνιγώ απ' το λώρο. Μα σκοτώθηκα σα δούλος, από έμμετρη καταγραφή αλαζονείας εθνοτήτων. Η ελευθερία παράνομη έννοια άσημη, σ' όποια χώρα και φυλή. Για ένα καθάριο είναι, με πέταξαν στις ύαινες κι έγινα κομμάτια. Μιας προεδρεύουσας μαϊμούς, η παρωδία, της συγκεντρωτικής δημοκρατίας. Τα πειστήρια, κεφαλαιοκρατούμενα σφυριά των δικαστών. Περί αγάπης και αδελφοσύνης, φύλλο και φτερό τα τίμια ελεύθερα μυαλά, οι κραταιοί στέλνουν εύκολα στον Άδη. Μικρή μειοψηφία περηφάνιας, να μη συγχρονισθούμε, στη γραμμή της εποχής. Μπρος στη σιδερένια πύλη, η ύπαρξη μας ακροβατεί, στην παχιά ή στην κοφτερή πλευρά της λάμας. Που είναι στ' αλήθεια η ζωή; Όλοι τώρα μες στην ασφυξία! Στα όρια ενός παθητικού δέκτη, πως ζούμε κάθε καινούρια ημέρα, με εξουσιοδότηση οργάνου εκτελεστικού. Ας μην αντέξουμε ξανά την ασφάλεια της ασφυξίας.

Αθανασία Δρακοπούλου



 
I can’t breathe

Δεν μπορώ να αναπνεύσω,
δεν μπορώ να ζήσω!
Στο Χάρλεμ,
στο Σάρλοτσβιλ,
στη Μινεάπολη,
στη Συρία,
στην Παλαιστίνη.
Δεν μπορώ να αναπνεύσω!
Το στήθος μου είναι βαρύ,
και σακατεμένος ο λαιμός μου
από τη σιδερένια φτέρνα σας.


Δεν μπορώ να αναπνεύσω,
δεν μπορώ να ερωτευτώ!
Στη Μόρια,
στις Σκουριές,
στον Αμαζόνιο,
στην Καταλωνία,
στο Κουρδιστάν.
Δεν μπορώ να αναπνεύσω!
Το στήθος μου είναι χτυπημένο,
κι έχω χάσει το ένα μάτι
από τις πλαστικές σφαίρες σας.


Δεν μπορώ να αναπνεύσω!
Και όμως, αγωνίζομαι.
Με το μαύρο χρώμα μου,
μ’ ένα κίτρινο γιλέκο
και μια κόκκινη σημαία,
το φόβο και την ταραχή
σκορπίζω στα επιτελεία σας.


Ειρηναίος Μαράκης 


 
ΑΜΕΡΙΚΑ - ΑΜΕΡΙΚΑ

Αλλάζω χρώμα.
Το κρίμα στον λαιμό μου.
Λέγομαι Φλόιντ.


Χάρης Μελιτάς 


 
Δεν μπορώ να αναπνεύσω

Από χτες, δε μπορώ να γράψω
τρέχουν τα μάτια μου
και ξεθωριάζουν το μελάνι
πριν προλάβει να στεγνώσει.
Από χτες, δε μπορώ να μιλήσω
μάγκωσε η γλώσσα μου, δεν κινείται πια
απ' το λαιμό καμιά κραυγή
δε βρίσκει διέξοδο.

Από χτες, δε μπορώ ν' αναπνεύσω
μια σπιρουνιασμένη μπότα
με συνθλίβει
Δεν έχω δίοδο για αέρα.

Από χτες, άρχισα πάλι να φοβάμαι!
Ξέρεις, αυτά τα ένστολα ανθρωπάκια
τι κακό μπορούν να κάνουν;

Μαρμάρωσα,
Έγινα άγαλμα της νεκρικής φυγής
Δεν έχω αίμα να ζεστάνει την καρδιά μου.

Κι αυτοί με τα γλοιώδη μπράτσα
και την τσιριχτή φωνή
με διαλαλούν σαν λάφυρο πολέμου.


Monika Monique



ΖΕ ΣΟΥΪ ΑΡΑΠΗΣ

Και δεν μπορώ ν' ανασάνω
μ' αυτό το γόνατο του μπάτσου στο σβέρκο μου
δεν μπορώ ν' ανασάνω απ' τα δακρυγόνα στις πλατείες και τους δρόμους
δεν μπορώ ν' ανασάνω απ' τ' αποκαΐδια των δασών μας δεν μπορώ ν' ανασάνω απ' τα σκουπίδια του πολιτισμού σας δεν μπορώ ν' ανασάνω απ' τους νόμους της οικονομίας σας και τους νόμους της δικαιοσύνης σας δεν μπορώ ν' ανασάνω απ' τον παραλογισμό της λογικής σας, (δε πά' να βαστά κι' απ' την ιδιαίτερη πατρίδα μου όπως καυχιόνται μερικοί ηλίθιοι... δεν μπορώ ν' ανασάνω απ' την σκατίλα της ιδιαίτερης πατρίδας μου) δεν μπορώ ν' ανασάνω απ' την ασχήμια, την κακογουστιά της κοινωνίας του θεάματός σας δεν μπορώ ν' ανασάνω απ' τις στερήσεις και τους αποκλεισμούς της καταναλωτικής κοινωνίας σας δεν μπορώ ν' ανασάνω απ' τις ανέσεις σας και τον εφησυχασμό σας και τα εθελόδουλά σας ήθη κι' έθιμα... Ζε σουΐ αράπης.

Θεόδωρος Μπασιάκος



Δε μπορείς να αναπνεύσεις...
Αλλά μείνε μακριά,
αν θες να σε στηρίξω,
να φωνάξω για σένα.
Όπως τότε...που δεν ήξερα το πρόσωπο σου...
Διότι όσο κι αν πιστεύω στη δικαιοσύνη, στην ισότητα, στην αδελφοσύνη των λαών (κωμικοτραγικό), Εδώ δε χωράς... Αλήθεια...τι νόμιζες... Πως τα λόγια μου ήταν πρόσκληση σε γεύμα; Μείνε να παλέψεις για ότι πιστεύεις, δώσε και τη ζωή σου, των παιδιών σου αν θες. Δεν είμαι ρατσιστής. Μείνε μακριά μου.

Το γέλιο των παιδιών, τι χρώμα έχει;

Η αγάπη, τι χρώμα έχει;

Η μητρότητα, τι χρώμα έχει;

Η ψυχή, τι χρώμα έχει;

Ψιλά γράμματα...
Μείνε μακριά.


Νίκος Νικολάου



 
Χωρίς ανάσα

Δεν μπορώ να αναπνεύσω.
Μια μπότα μου πατάει το λαιμό.
Η μύτη μου αιμορραγεί.
Ο τύπος με το χέρι στην τσέπη
μου προκαλεί ασφυξία.
Δεν μπορώ να αναπνεύσω. 
Μια μπότα ποδοπατάει τα δικαιώματά μου. 
Είμαι ένας από τους πολλούς,
που ποδοπατήθηκαν
γιατί διαφέρουν στο χρώμα.
Το όνομά μου δεν έχει σημασία.
Ίσως με ‘λεγαν Γκάρνερ, (*)
ίσως με ‘λεγαν Φλόιντ.
Είμαι ένας από τους χιλιάδες,
που κάποτε θα τρυπήσουν την μπότα,
που τώρα τους πατάει
Και σαν την γάγγραινα
θα απλωθούν και θα νικήσουν
όλο το σάπιο σώμα,
που τους δολοφονεί.  
Δεν μπορώ να αναπνεύσω.
Ο αέρας τελείωσε, πεθαίνω. 
Ποιο είναι, αλήθεια, τ’ όνομά μου;
Κάποτε με έλεγαν Γκάρνερ,
τώρα με λένε Φλόιντ.

Θεοχάρης Παπαδόπουλος

(*)Ο Έρικ Γκάρνερ, ο μαύρος που έχασε τη ζωή του από ασφυξία το 2014 στη Νέα Υόρκη, επίσης κατά τη διάρκεια σύλληψης από λευκούς αστυνομικούς, είχε πει ακριβώς την φράση: I cant breathe (Δεν μπορώ να αναπνεύσω) πριν ξεψυχήσει.